4 Μαΐ 2006

"Μέρες Αργίας" - Διονύσης Καψάλης (1995)


Μέρες αργές, και πιο αργές του Οκτωβρίου
αυτές οι μέρες που περνούν· επιβιώνω
μετά τον έρωτα, την ποίηση, τον πόνο,
με λίγες μόνο αμυχές προτέρου βίου.

Κυλούν οι ώρες σ' ένα πέλαγος Κυρίου,
χάρτινοι κόσμοι κυματίζουν, επανδρώνω,
παλιά απόρρητα γραμμένα σ' άλλο χρόνο,
κάτι κρυφούς εορτασμούς εργαστηρίου,

κι αύτανδρος μέσα μου βυθίζομαι. Πατέρα
άλλον δεν είδα να με θέλει πο κοντά του
απ' τον απρόσιτο προσήγορο αιθέρα·

κι όλα που κράτησα πατρώα και μητρώα,
όσα μιλούσαν κι όσα σώπασαν αθρόα,
καίνε στον ύπνο μια παράσταση θανάτου.

(το Ι μέρος της συλλογής)

"(Ο Διονύσης Καψάλης γεννήθηκε στην Αθήνα στα 1952 και σήμερα είναι διευθυντής του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας. Θα έλεγα ότι πρόκειται για αναβίωση της πιο παραπεταμένης ποίησης των ελλάσσωνων ρομαντικών του 19ου αιώνα . Όχι τόσο για τη "σκοταδόψυχη" και σταθερά "θλιβή" αίσθηση που αφήνει ο ομοιοκατάληκτος στίχος , όσο για την επιμονή σε περιθανάτιες ατμόσφαιρες. Καλύτερα όμως να πω ότι είναι η πιο άμεση ποίηση του καιρού μας και για το δικό μου γούστο ο σημαντικότερος ποιητής της εποχής μας στην Ελλάδα. Τα Διάφανα Κρίνα έχουν κάνει μια ευτυχή μελοποίηση ενός από τα ποιήματά του, από τη συλλογή " Μέρες Αργίας" , το μέρος ΙΧ :

Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα' μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου·
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δεν θα ρωτήσω αναιδώς, που το κεντρί σου;
γονιός δεν θα 'ναι να μου πει, σήκω και ντύσου,
καιρός να ζήσουμε, παιδί μου, ξημερώνει.

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου,
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη,
θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει

όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου·
δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,
δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου.)

Με το μελοποιημένο αυτό ποίημα από τα αγαπημένα Διάφανα Κρίνα αγαπήσαμε όλοι τη ποίηση. Τη ποίηση μέσα από τον ροκ ήχο που μόνο τα "κρινάκια" ξέρουν να ντύνουν καλά. Αυτό χορέψαμε(και χορεύουμε όλοι) στις συναυλίες, αυτό ακούμε από το πρώτο δίσκο τους, αυτό είδαμε σε videoclip με τον Ανεστόπουλο να μένει παγερός σε ένα ερειπωμένο σπίτι.. Γιάτι όλες μέρες είναι μέρες αργίας! Και αφήστε τους γιάπηδες να λένε!" Ν.Ι. Πουλάκος

"Προτεινόμενη καλλιτεχνική δημιουργία : ο δίσκος "Έγινε η Απώλεια Συνήθειά μας" (1996) από τα Διάφανα Κρίνα και η ταινία "Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας" (1978) του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Επίσης όποια από τις ποιητικές συλλογές του Διονύση Καψάλη(πριν το "Μέρες Αργίας" είχε δημοσιεύσει άλλες δέκα(!) σε διάρκεια 15 χρόνων, ενδεικτικά : "Τα Μύρτα του Φωτός", "Ακόμη Μια Φορά", "Ύπο Κλίμακα", "Ανθοδέσμη").