6 Μαΐ 2006

"Αψέντι" - Περιοδικό Τέχνης & Πολιτισμού του Ash In Art (1o Τεύχος - Μάρτιος / Απρίλιος 2006)


"Καινούριο λογοτεχνικό -θα έλεγα- περιοδικό που κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία των Αθηνών, από μια πολιτιστική ομάδα με έδρα το Μετς, που αυτοαποκαλείται "Σπίτι Ασυνάρτητων Υποθέσεων Τέχνης", και επονομάζεται "Ash In Art". Η προσπάθεια πάντως ήταν θα αξιόλογη και αξιέπαινη, με άρθρα και ερευνητικές προσπάθειες πολύ καλές :
Το περιοδικό ξεκινά με ένα(και τελευταίο όπως αναφέρεται) σημείωμα του εκδότη κου Μενεμενόγλου, ο οποίος προλογίζει αυτό το έντυπο. Φράσεις που συγκρατήσαμε -> "η Τέχνη οφείλει να είναι προσεγγίσιμη γιατί μας αφορά όλους, είχε γράψει στο έξοχο βιβλίο του "τί είναι Τέχνη;" του Λέων Τολστόι", "η επιστήμη είναι οργανωμένη γνώση, η Τέχνη οργανωμένο συναίσθημα", "η Τέχνη πολλές φορές γίνεται εστία κομπασμού και κακογουστιάς, υποταγής και υπό-πολυτέλειας", "η Τέχνη ακολουθεί τη ζωή, αυτό όμως δε φτάνει, μπορεί και οφείλει να αναμορφώνει τα πράγματα, όχι απλώς να τα γλυκαίνει", "για ένα παιδί που πεινάει το ομορφότερο έργο τέχνης είναι ένα ποτήρι γεμάτο γάλα, είπε κάποτε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ". Στη συνέχεια ακολουθούν τα "Προλεγόμενα" του διευθυντή σύνταξης κου Δρανδάκη, ο οποίος μιλά για τη τέχνη και τη φιλοσοφία. Φράσεις που συγκρατήσαμε -> "όταν η Διοτίμα διδάσκει στον Σωκράτη και έμμεσα στον μαθητή του Πλάτωνα, τους εννιά αναβαθμούς του Έρωτα, ξέρει ότι ο ένατος αυτός αναβαθμός είναι η πλήρης ερωτική και φιλοσοφική μέθεξη. Ο χριστιανισμός στη προσπάθειά του να αλλοιώσει την αρχαία σκέψη παρανοεί τον πλατωνικό έρωτα και τον ονόμασε άσαρκο έρωτα. Ο πλατωνικός όμως έρωτας περνά μέσα από την σάρκα, θεάται του κάλλους και βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο", "υπάρχουν τρεις αξίες που σε αυτές πρέπει να υπακούσουμε : πρώτον στην αυτοανάλυση, δεύτερον στη φιλοσοφική μύηση και τρίτον στη πολιτική εμπειρία όπως έχει κατασταλάξει πια στις μέρες μας". Μετά από αυτά τα εισαγωγικά βρίσκεται το μεγάλο "χαρτί" του περιοδικού. Οι σύγχρονοι διανοούμενοι Ήρκος και Στάντης Αποστολίδης, ανατρέχουν στο ογκοδέστατο αρχείο του πατέρα τους, σπουδαίο λογοτέχνη Ρένου Αποστολίδη, και μας δημοσιεύουν τις "ωμές" κριτικές του στα αρχεία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Οι επιθέσεις στον "για πολλούς Έλληνες εθνάρχη" αλλά και στον επιμελητή της έκδοσης κο Σβολόπουλο, ήταν σκληρές και ανηλεείς. Με πολλές συμφωνώ, με άλλες όχι. Κατάλαβα και ομοφυλοφιλική επίθεση, με διαψεύετε παρακαλώ; Ακολουθούν άρθρα για τον Ρένο Αποστολίδη από τους κους Δρανδάκη, Παστάκα και την κα Μαρκαντωνάτου. Συγκρατούμε τις φράσεις -> "στην ιστορία της λογοτεχνίας υπάρχουν κάτι μοναχικές αγριόχηνες που ζουν σε δυσθεώρητα ύψη. Μακρία από συντεταγμένες ομάδες, κλίκες, παρεΐτσες.. που δεν έχουν παραταξιακή συνείδηση.. που δεν ανήκουν σε κόμματα, την εκκλησία, τις ομάδες. Μοναχές τους τραγούδουν και σπάνια η φωνή τους πλησιάζει την χλαλοή του πλήθους. Όταν όμως οι μάζες ακούσουν το τραγούδι τους ξαφνιάζονται. Είναι ένα τραγούδι που δεν τραγουδούν οι μύστες της εξουσίας. Είναι ένα τραγούδι ανατρεπτικό της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς", "όσο πιο ψηλά πετώ τόσο πιο μικρός φαίνομαι σε αυτούς που δεν μπορούν να πετάξουν μαζί μου", "η πνευματική γαλήνη είναι προσωπική τπόθεση του καθενός, αλλά ας μην ξεχνάμε πως η οργή αποτελεί τον μοχλό για την κίνηση της ιστορίας","γυναίκες με σάρκα και οστά, ξέρουν τι θέλουν, παίρνουν ότι θέλουν, επιμένουν σε ότι θέλουν, μα είναι κιόλας φευγάτες, ξουθιές, απόκοσμες, προσηλωμένες σε εικόνες που τους προβάλλει η εσωτερική τους πραγματικότητα, ο βυθός δλ. της ύπαρξής τους, για αυτό και άτρωτες". Έπειτα παραθετόνται ποικίλα ποιήματα από διάφορους λογοτεχνες(ή εκκολαπτόμενους λογοτέχνες). Συνολικά 15 ποιήματα απο τους/ τις κους/ ες Πάστακα, Δρανδάκη, Σιδήρα, Σοφιανό, Πομώνη και Μανιάτη. Σας χαρίζω αυτό που με "άγγιξε" περισσότερο ->

"Η αγάπη εις εαυτόν ή γάτα Μιράντα" Στην Εύη Πάσχου (Σωτήρης Πάστακας)

Ξαπλωμένη στον ήλιο
Πάνω στην αποβάθρα,
Γλύφει τα νύχια της
Η γάτα Μιράντα.

Νίβει το πρόσωπο
Κουλουριάζεται
Την ουρά της
Δαγκώνει και ασπάζεται.

Τα πόδια σηκώνει ψηλά
Σαν δεν ντρέπεται,
Την κοιλιά της φιλά
Κι όσα έπονται.

Δεν αντιλήφθηκε
Πως κατέφθασα
Με το flying dolphin
Και μάλιστα πως έφθασα

Ναι μισώ τον ευατό μου
Περισσότερο απ' όλες τις υπάρξεις
Περιηγητής φανατικός
Στις ομορφιές της πλάσης.

Ξαποσταίνοντας με τον φραπέ
Ας ήταν να υπήρχα,
Στην επόμενη ζωή
Σαν γάτα στην Ύδρα.

Φθάνοντας προς το τέλος διαπιστώνουμε τη στήλη που μας "χαλάει" σε όλα τα λογοτεχνικά περιοδικά. Κριτική βιβλίων. Τις προσπερνούμε γιατί έχουμε πει "κανείς δε μπορεί να κρίνει τη δουλειά ενός λογοτέχνη, όταν πολλές φορές ούτε και ο ίδιος ο λογοτεχνής δε γνωρίζει τι γράφει". Και μη παρανοήσετε και πιστέψετε ότι αυτό το blog στήθηκε για να κριτικάρει. Στήθηκε για να δημοσιεύει τη λογοτεχνία που του αρέσει. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Επανερχόμαστε λοιπόν στον περιοδικό. Πριν τις "βιβλιοκρισίες" είχαμε δύο άρθρα. Ένα εκπληκτικό(μου άρεσε περισσότερο από όλα) φόρος-τιμής στον μεγάλο έλληνα ποιητή Ναπολέων Λαπαθιώτη από τον κο Λέκκα, και ένα άρθρο-μομφή για τα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας από τον κο Δρανδάκη. Φράσεις που "γουστάραμε" -> "προς Λαπαθιώτη : και όταν η Πόλις κοιμάται εσύ βγαίνεις για μοναχικούς περιπάτους σε έρημους δρόμους. Σε κακόφημες συνοικίες : Μεταξουργείο, Βαρβάκειο, εκεί που συχνάζουν οι κατεξοχήν νυχτόβιοι, σου αρέσει και εσένα μαζί με τους Εραστές Εκλεκτών Ήχων να πίνετε ναργιλέδες και να ακούτε Σμυρναϊκά τραγούδια. Σαν στίχους όπερας..", "χρειάζετε κανείς τις καλοκαιρινές, φεγγαρόφωτες, ερωτευμένες βραδιές, όπου μυστικά μπορεί να αποδέχεται τον κόσμο, έτσι όπως είναι, με τις χαρές και τις λύπες του, την μιζέρια και το μεγαλείο του", "είναι διαφορετικά να έχει γεννηθεί κανείς στο Κολωνάκι και διαφορετικά στο Αιγάλεω"(διαφωνούμε αλλά μας αρέσει). Τέλος μετά τις "βιβλιοκρίσιες", το περιοδικό κλείνει με ένα εντελώς σουρρεαλιστικό αλλά απολαυστικό άρθρο του ζωγράφου(;) κου Λιναρδάκη. Το "Αψέντι" αξίζει. Αγοράστε το." Ν.Ι. Πουλάκος

*Προτεινόμενη καλλιτεχνική δημιουργία : η ταινία "Flesh" (1968) του Πωλ Μόρισσευ, με παραγωγό τον ’ντι Γουόρχολ και πρωταγωνιστή τον Νταλεσσάντρο.