15 Μαΐ 2006

"The Black Cat (Tales)" - Edgar Allan Poe (1832 / 1843 / 1850)


I. The Black Cat(Ο Μαύρος Γάτος) - 1843

Είναι αστείο να μιλήσω για τις σκέψεις μου εκείνης της στιγμής. Παρέλυσα. Τρικλίζοντας, πήγα κι ακούμπησα στον αντικρινό τοίχο. Οι αστυνομικοί, από τον τρόμο και το δέος, έμειναν ακίνητοι για μια στιγμή στη σκάλα. Αμέσως έπειτα, δέκα γερά μπράτσα καταπιάστηκαν με το τοίχο. Έπεσε μονοκόμματα. Το πτώμα, κιόλας σε μεγάλο βαθμό αποσυνθεμένο, γεμάτο πηγμένα αίματα, στεκότανε όλορθο μπρος στα μάτια μας. Πάνω στο κεφάλι του, με κατακόκκινο ανοιχτό στόμα κι ένα μοναχικό μάτι που πέταγε φωτιές, καθότανε το απαίσο ζώο, που η πανουργία του με έκανε φονιά, και η κατήγορη φωνή του με έστειλε στο δήμιο. Είχα χτίσει το τέρας μέσα στον τάφο.

II. Metzengerstein(Μετζεγκερστάιν) - 1832

Το άλογο ήταν αναμφισβήτητα αφηνιασμένο και ακυβέρνητο. Η αγωνία πάνω στο πρόσωπο του καβαλάρη, οι σπασμωδικές κινήσεις του καθώς πάλευε, έδειχναν την υπεράνθρωπη προσπάθειά του. Αλλά καμιά φωνή, εκτός από μια μοναδική στριγγλιά, δεν βγήκε από τα ξεσκισμένα χείλια του, που τα 'χε καταδαγκωμένα από τον τρόμο. Περάσανε σαν αστραπή, τα πέταλα κροτάλισαν διαπεραστικά σκεπάζοντας το μούγκρισμα της πυρκαγιάς και το σφύριγμα του ανέμου - μια δεύτερη αστραπή, και δρασκελώντας με ένα και μόνο πήδημα στη πύλη και την τάφρο, χίμηξε ο κέλητας ως πάνω στη σκάλα που μισόγερνε, και με τον καβαλάρη του μαζί εξαφανίστηκαν μέσα στο χάος και τη φλογισμένη δίνη της φωτιάς. Η μανία της θύελλας, καταλάγιασε και μια μουντή γαλήνη τη διαδέχτηκε. Μια λευκή φλόγα τύλιγε το κτίριο ίδιο σάβανο, ξεχύνοντας μακριά μέσα στην ήρεμη ατμόσφαιρα μιας υπερφυσική ανταύγεια - κι ένα σύννεφο καπνός κάθισε βαρύ πάνω στις επάλξεις, σχηματίζοντας ολοκάθαρα μια πελώρια μορφή αλόγου.

III. Hop-Frog(Σαλταπήδας) - 1850

Δεν είχε καλά καλά τελειώσει το λόγο του ο νάνος, και χάρη στα τόσο εύφλεκτα υλικά -το μπαμπάκι και τη πίσσα- η εκδίκηση του είχε συντελεστεί. Τα οκτώ κορμιά ταλαντεύονταν μετέωρα, δεμένα με τις αλυσίδες, μια δύσοσμη, καρβουνιασμένη, αποτρόπαια και άμορφη μάζα. Ο στραβοπόδης πέταξε πάνω τους το δαυλό του, σκαρφάλωσε νωχελικά ως το ταβάνι κι εξαφανίστηκε περνώντας από το φεγγίτη. Υποθέτουν πως η Τριπέτα, ανεβασμένη στη σκεπή της αίθουσας είχε βοηθήσει το φίλο της στην άγρια εκδίκηση του, και πως μετά το 'σκασαν μαζί για την πατρίδα τους : γιατί κανένας από τους δύο δεν ξαναφάνηκε.

IV. Thou Art The Man(Εσύ Είσαι Ο Δολοφόνος) - 1850

Αφού ταχτοποίησα την κάσα μ' αυτό το τρόπο, τη μάρκαρα, την αρίθμησα, κι έβαλα τη διεύθυνση. Έπειτα έγραψα ένα γράμμα με τη φίρμα των εμπόρων που προμήθευαν κρασιά τον κ. Σκοτλουόρθι, κι έδωσα οδηγίες στον υπηρέτη μου να μεταφέρει την κάσα με ένα χειραμάξι στο σπίτι του κ. Γκούντφέλοου, όταν θα του έκανα νόημα. Όσο για τα λόγια που προόριζα να πει το πτώμα, επαναπαύτηκα στις εγγαστριμυθικές μου ικανότητες, και για το αποτέλεσμά τους λογάριασα πάνω στη συνείδηση του φονιά. Πιστεύω πως δεν έχω τίποτε άλλο να εξηγήσω. Ο κ. Πενιφέδερ αποφυλακίστηκε αμέσως, κληρονόμησε την περιουσία του θείου του, επωφελήθηκε από τα διδάγματα της πείρας, άνοιξε μια καινούρια και ευτυχισμένη ζωή.

"Έντγκαρ Άλαν Πόε(ή Πόου κατά πολλούς) ο ένας και μοναδικός. Πρώτο απόκτημα μου(φιλική χειρονομία του καλού φίλου Χρήστου Κολοβελόνη) είναι μια παλιά έκδοση των Εκδόσεων Κοροντζή σε ιστορική μεταφραση του Κοσμά Πολίτη. Μια συρραφή τεσσάρων διηγημάτων, αρχής γενομένης με τον περίφημο "Μαύρο Γάτο", ο οποίος γράφτηκε στα 1843 -περίοδο τραγική για τον ίδιο τον Πόε αφού είχε διαπιστωθεί ότι η γυναίκα του(και συνάμα ξαδέλφη του) Βιρτζίνια Κλεμ έπασχε από φυματίωση και αργοπέθαινε, ο ίδος το 'χε ρίξει στο ποτό και τις ουσίες για να μη "βλέπει" ενώ παράλληλα αφού εγκατέλειψε τη θέση του στο "Graham's Magazine", δούλεψε στη Νέα Υόρκη πρώτα στην "Evening Mirror" και έπειτα στην "Broadway Journal"-. Η δεύτερη ιστορία, εκείνη του "Μετζεγκερστάιν", γράφτηκε στα 1832 -περίοδο κατά την οποία είχε εκδιωχθεί από τον στρατό, έμενε με τη θεία του Μαρία(ή Μάτι) Κλεμ και τη ξαδέλφη του Βιρτζίνια στη Βαλτιμόρη, ξεκινώντας τη χρήση του οπίου-. Τέλος οι άλλες δύο ιστορίες δημοσιεύτηκαν στα 1850, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του. Έναν θάνατο για τον οποίον ακούστηκαν πολλές εκδοχές, ποια να κρατήσουμε βέβαια δεν ξέρουμε. Τώρα όσον αφορά τη δική μας γνωριμία με τον Πόε, ας είναι και πάλι καλά τα αγαπημένα μας Κρίνα. Παραθέτω ένα τραγούδι που γράφτηκε προς τιμήν(;) της γυναίκας που αγαπήσε όσο τίποτα ο Πόε, από τα "κρινάκια" μας. Το τραγούδι παραμένει ακυκλοφόρητο, γράφτηκε και μελοποιήθηκε από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης των Διάφανων Κρίνων :

Βιρτζίνια Κλεμ

Άσε με να σε δω να πονάς / άσε με να σε δω καθώς φεύγεις στον γκρεμό / άσε με να γελώ, με μια απλή σκέψη να σημαδευτώ. / ’σε με μέσα σου, νιώθω ανάλγηση μες στο αίμα σου / άσε με να στοιχειώσω το βλέμμα σου / άσε με να χωθώ σα βελόνα στο δέρμα σου / άσε με στα νεκρά, παγωμένα χείλη σου. / ’σε με να σε δω σαν θα φεύγεις / άσε με να σε δω να βογγάς.

Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε έχει γράψει συνολικά 69 ιστορίες μηκρού μήκους.

Γιατί όπως είπε και ο ίδιος ο Πόε : ¨Για μένα η ποίηση δεν ήταν ένας σκοπός, αλλά ένα πάθος. Και τα πάθη θα 'πρεπε να είναι σεβαστά¨." Ν.Ι. Πουλάκος

*Προτεινόμενη καλλιτεχνική δημιουργία : τέσσερις συνολικά ταινίες μεγάλου μήκους έχουν βασιστεί στον "Μάυρο Γάτο". Η καλύτερη όλων είναι η αμερικάνικης παραγωγής "The Black Cat" (1934) του Edgar Ulmer. Από κει και πέρα έχει γίνει άλλη μια αμερικάνικη με τον ίδιο τίτλο το 1966 από τον Harold Hoffman αλλά και δύο ιταλικές με τον ίδιο τίτλο "Il Gatto Nero", η μια το 1981 από τον Lucio Fulci και η άλλη το 1989 από τον Luigi Cozzi.