20 Μαΐ 2006

"Οι Γλάροι" - Αντώνης Κορδατζάκης

[Κάθε πρωί, περνούν γλάροι πάνω από το σπίτι μου. Κατά δεκάδες. Πολλές φορές μάλιστα τόσο χαμηλά, που μπορώ να τους ακούσω καθώς ήρεμα σχίζουν τον αέρα. Ένας ήχος που αγαλιάζει την ψυχή. Όταν φυσάει πάλι δυνατά, τους βλέπεις να παλεύουν με τον άνεμο. Πάνε ψηλά. Μετά πάλι βυθίζονται αρκετά μέτρα. Νομίζεις ότι δε θα αντέξουν, θα χτυπήσουν, θα χάσουν τον ουράνιο δρόμο τους, αλλά τελικά μάλλον πάντα τα καταφέρνουν και συνεχίζουν την πορεία τους.]

Στο επόμενο άρθρο της μιλούσε για μένα, νόμιζα. Για τους γλάρους, το προσωπικό μου σύμβολο ελευθερίας, με το ράθυμο σταύρωμα των φτερών, την περηφάνεια που γονατίζει στις χωματερές και στα καρνάγια, την περηφάνεια που ταπεινώνεται για να επιβιώσει, σαν τη δική μου.

Το καλοκαίρι στο νησί πετούσα μαζί τους τις ώρες που ξέκλεβα, στα τοπία που υπάρχει μονάχα ο νόμος της βαρύτητας, στα τοπία δίχως σύνορα.

Ώσπου ήρθε εκείνη στη ζωή μου και μου γύρισε τον κόσμο ανάποδα.

Ήθελα να την πάρω τηλέφωνο να της πω «αγαπώ και εγώ τους γλάρους, βοήθησέ με να πετάξω, χάραξε μου τον ορίζοντα.»


Χρυσόσκονη στα δάκτυλα, Δέσποινα Σμυρνιάδου, Εκδ. Δελφίνι

[ΥΓ. Το σπίτι που μένω είναι στην Πετρούπολη. Ως γνωστόν πίσω από το βουνό, σε μικρή απόσταση, βρίσκεται η χωματερή των Άνω Λιοσίων.]