15 Μαΐ 2006

"Μαύρη Γάτα" - Αντώνης Κορδατζάκης


[Αυτό το post θα μπορούσε να είναι και πάλι αφιερωμένο στον Πόε και στον [τελευταίο] μαύρο γάτο του, αλλά δεν είναι. Για το ρατσισμό είναι, που όλοι μας λίγο ως πολύ, κουβαλάμε μέσα μας. Στη φωτογραφία διακρίνεται η τελευταία γκόμενα του τελευταίου μαύρου γάτου, ενώ με απέχθεια τον κοιτάζει να απομακρύνεται...]

- Και η αγάπη μας; Τα όνειρά μας; Οι όρκοι που δίναμε στο φεγγαρόφωτο; Δε με αγαπάς πια; Δε με λαχταράς όπως εγώ; Δεν είσαι το ταίρι μου, η ψιψίνα μου, η γατούλα μου;

- Εσένα σε αγαπάω. Δεν λέω... Το χρώμα σου είναι που με προβληματίζει.

- Τι έχει το χρώμα μου; Πες μου σε παρακαλώ τι έχει το χρώμα μου...

- Να... μου προκαλεί δυσφορία... ανησυχία... γατάθλιψη.

- Μπα; Αλήθεια; Κάποτε σου άρεσε όμως... Έλεγες ότι είναι στιλπνό, ότι σε συνεπαίρνει, ότι σε μαγεύει. Ότι σε τρελαίνει!..

- «Κάποτε» ήταν κάποτε και «τώρα» είναι τώρα... Ο καιρός περνάει, όλα αλλάζουν και οι κακοί γύρω μας αλαλάζουν.

Η τελευταία μαύρη γάτα, Ευγένιος Τριβιζάς, εκδ. Ελληνικά γράμματα