12 Σεπ 2007

Ευτυχία Παναγιώτου : η Σαρκική φωνή


απ’ όλα διάλεξα χαρτί θανάτου.
το δίπλωσα, να γίνουμε δύο.
το στόμα μου έγινε νύχτα
ένα βουνό που ψηλώνει
ένα ζώο που θεριεύει
μα ήρθες πάλι εσύ, ο σιγαστήρας.
οι λέξεις με βουβαίνουν.
δεν αντιστέκομαι, όχι, γιατί;
μια πράξη εθελούσια — νομίζω.
μονάχα που στο νόμο «αδικήθηκα» τάχθηκα,
μια δήλωση ίσως άχρηστη για το μυαλό
μα πάλι τι θα μείνει να σκεφτόμαστε
χωρίς τον πόνο.
κορμός να γίνουμε, λες
δίχως κλαδιά, χωρίς τα φύλλα.
θέλεις απ’ το κλάδεμα εσύ να γλυτώσεις
σαν η χρονιά μάς διαπέρασε κι ήταν αμαρτωλή.

αμαρτωλή!

ξαπλώνω τώρα, φύλλο στο πάτωμα.
δεν αντιστέκομαι,
είναι μια πράξη φυσική, ακούσια.
κεριά ανάβω και φωτίζομαι
λύσσα η σιωπή που καταπίνω.
τα μάτια μου ορθάνοιχτα
μοιάζουν με αχανή βάθη κρανίων.
σουτ.
κάποιος, το νιώθω, θα έρθει μέσα
απ’ το παράθυρο.
σουτ.
τρίζουνε τρόμο τα παντζούρια.
σίγουρα δεν θα ’σαι εσύ
δεν θα είσαι εσύ που έφυγες
απ’ την εξώπορτα.
«άνδρα» δεν είπε το χαρτί, κορμός κανείς.

ο θάνατος δεν είναι άνδρας.

ξημερώνει Σάββατο.
τρις, τα σκέλια μου ανοίγω.

(στην τέχνη)

έγραψα πάνω σ’ ένα χλωρό φύλλο
«αγαπώ»
τα γράμματα μικρά, σαν τη λέξη.
κι έγραψα «θα ζήσω»
δίχως όμως να ορίσω το πότε
–το μέλλον είναι ένας άγνωστος αντίπαλος–
κι έγραψα «μαμά»
ίδιο μ’ αυτό στην κλινική που φώναζα
–κανείς–
κι έγραψα «φοβάμαι»
όπως φοβόμουν τον πατέρα, το γιατρό και τον ψάλτη,
έγραψα μετά «ανασαίνω»
στην αγκαλιά σου σαν με περιτύλιξες μωρό μικρό
κι έγραψα «πονάω!», «πονάω!», «πονάω!»
γιατί γέννησα και ανάθρεψα τρεις υποσχέσεις
κι έγραψα «ψέματα!»
η αγκαλιά σου έγινε μια ημισέληνος
–έμεινα κορμί μισό–
κι έγραψα «εγκατάλειψη»,
ένας ουρανός μαβής που μελετώ
κι έγραψα «ζωγραφίζω»
με τις μπογιές της θλίψης μου
τις εμπνεύσεις της μνήμης μου
το χώμα μαύρο έβαψα που κολυμπώ
το πρόσωπο, το στήθος, την κοιλιά,
–γιατί όλα τα χρώματα είναι δικά σου–
κι άγγιξα τα σημάδια μου κι έκλαψα
ένας ωκεανός έγινα κι άρχισα,
άρχισα να γελώ.

(τα βασικά χρώματα)

*Αγαπάμε τη Σύλβια Πλαθ, την Άννα Σέξτον, την Έμιλυ Ντίκινσον.. Και επίσης αγαπάμε τα όμορφα κορίτσια που γράφουν ελληνικούς στίχους που μας συγκλονίζουν, σαν εκείνους των σπουδαίων αμερικανίδων ποιητριών. Τέτοια είναι η Ευτυχία Παναγιώτου : ένα εκπληκτικό μελαχροινό κορίτσι που μιλάμε κάποια βράδια στα Πατήσια και που γράφει τόσο ωραίους στίχους. Εν αναμονή της πρώτης της ποιητικής συλλογής από την "Κοινωνία των Δεκάτων" του Ντίνου Σιώτη. Εν αναμονή των "Love Poems" της Άννας Σέξτον, αμετάφραστης ακόμα στην Ελλάδα, από τις Εκδόσεις Τυπωθήτω μέσα στο 2008. Προς το παρόν, πέρα από οποιαδήποτε άλλη κοινωνικότητα, απολαμβάνουμε τη δουλειά της μέσα από το λογοτεχνικό περιοδικό "Δέκατα". Δημοσιεύσεις της υπάρχουν στο τελευταίο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού "Εντευκτήριο"(http://logos.caponis.gr/archives/55) καθώς και στο διαδικτυακό λογοτεχνικό περιδικό "E-Poema"(http://www.e-poema.eu/poem.php?id=86).

Kάπου στις αρχές της δεκαετίας του '80 εμφανίστηκε στη Κύπρο η Ευτυχία Παναγιώτου. Και κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '90 εμφανίστηκε στην Ελλάδα για σπουδές στην Φιλολογία. Αφού έκανε και ένα μεταπτυχιακό πέρασμα για λογοτεχνία στην Αγγλία, πλέον είναι εγκατεστημένη στην Αθήνα, επιδίδεται σε επιμέλειες κειμένων, ασχολείται με το περιοδικό "Δέκατα", μεταφράζει Άννα Σέξτον, γράφει τα δικά της ποιήματα και συμμετέχει σε ποικίλες λογοτεχνικές κινήσεις. Τα φιλιά μου Ευτυχούλα.. * Ν.Ι.Π.