28 Σεπ 2007

"Αερομαχίες" - Ηρακλής Τσατσούλης (Διήγημα)

"Ο μεταφραστής Ηρακλής Τσατσούλης προσφέρει στο "Βακχικόν" το διήγημα του "Αερομαχίες", όπως αυτό δημοσιεύτηκε παλιότερα στο λογοτεχνικό περιοδικό "Να ένα Μήλο" και το site "Happy Few". Γράφτηκε στην Αθήνα, τον Αύγουστο του 2002."

Έστριψα σκληρά και απότομα. Το χειριστήριο διαμαρτυρήθηκε, αλλά επέμεινα και όταν ήμουν σχεδόν ανάστροφα τράβηξα με δύναμη. Ήξερα ότι είχα αρκετό ύψος. Χαμηλότερα, ο ελιγμός αυτός είναι καθαρή αυτοκτονία. Οριζοντίωσα. Είχα κάνει μια στροφή 180 μοιρών. Υπάρχουν και ευκολότεροι τρόποι να το πετύχεις, αλλά αυτός είναι ο πιο γρήγορος. Και ο μοναδικός, αν [Ή όταν] έχεις κάποιον κολλημένο στην ουρά σου.

Ο Χανς δε μπόρεσε να με ακολουθήσει. Είχα χάσει ύψος, αλλά το ίδιο και αυτός προσπαθώντας να μείνει πίσω μου. Σχεδόν πάντα την πατάνε. Ολοκλήρωσα τη στροφή πριν από αυτόν, και βρέθηκα πίσω του και λίγο χαμηλότερα. Δεν είχα ακόμα το πλεονέκτημα. Χρειαζόμουν ακόμα ένα λάθος του. Και τό ‘κανε.
Δεν κράτησε το ύψος του. Ήμασταν ήδη αρκετά χαμηλά για να επαναλάβει κάτι παρόμοιο και ήξερε ότι ήμουν στην ώρα έξι του. Διάλεξε να με οδηγήσει χαμηλότερα, ελπίζοντας μάλλον να χωθεί στο φαράγγι από κάτω. Άρχισε να κατεβαίνει.
Δεν είχε καμιά ελπίδα. Είχα βγει από τον ελιγμό με μεγάλη ταχύτητα, και όταν ήρθε στο επίπεδό μου πάτησα το κουμπί. Άκουσε τον ήχο των πολυβόλων μου και, αντί να ρισκάρει μέχρι τέλους την κάθοδο, άρχισε ελιγμούς. Μάταιος κόπος. Τον βρήκα πρώτα στο αριστερό φτερό. Μετά διέλυσα το κάθετο σταθερό του. Τον άφησα φλεγόμενο, να πέφτει, και έφυγα.
Δεν είχα ζημιές, ούτε βλάβες, οπότε προσγειώθηκα άνετα. Τροχοδρόμησα μέχρι την πίστα και, αφού έσβησα, έβγαλα το κράνος και το ακούμπησα στο γραφείο δίπλα μου. Άναψα τσιγάρο, πάτησα ESCAPE και κοίταξα το σκορ μου. Καθόλου άσχημα. Κατέβαινα στον τελικό και με καλή βαθμολογία, που θα χρειαζόταν αν δεν κατέρριπτε κανείς κανέναν.
Έσβησα τον υπολογιστή και χασμουρήθηκα. Τρεις η ώρα. Αυτά παθαίνεις όταν παίζεις με υπερατλαντικούς. Θα μάθαινα τον αντίπαλό μου αύριο. Τώρα χρειαζόμουν ύπνο.

Το πρωί στο γραφείο είχα μαύρους κύκλους, φαινόμενο τόσο συνηθισμένο που πλέον πέρναγε τελείως ασχολίαστο. Στην αρχή με ρώταγαν, αλλά είχα αφήσει να εννοηθεί ότι οφείλονταν σε αχαλίνωτο σεξ την προηγούμενη. Μόνο ο Νίκος ήξερε. Του διηγήθηκα τα χτεσινοβραδυνά. Ενθουσιάστηκε.
«Τώρα δηλαδή είσαι για τελικό;»
«Ναι. Μάλλον σήμερα θα δω με ποιον παίζω»
Παρά το ξενύχτι αισθανόμουν ξεκούραστος, όπως συνέβαινε όποτε οι νυχτερινές αερομαχίες είχαν πάει καλά. Δε χρειάστηκα καν δεύτερο καφέ. Η μέρα κύλησε ήσυχα, χωρίς συγκινήσεις. Γύρισα σπίτι το μεσημέρι και πήρα έναν υπνάκο. Μετά, με τον απογευματινό καφέ, κάθησα στον υπολογιστή.
Ο εξοπλισμός μού είχε στοιχίσει ένα σωρό λεφτά, αλλά άξιζε τον κόπο. Τα χέρια μου άγγιζαν το καλύτερο σετ χειριστηρίων προσομοίωσης πτήσης που κυκλοφορούσε. Πλήρες, ακόμα και ποδωστήρια, και όλα με ανάδραση. Τη διαφορά όμως έκανε το κράνος εικονικής πραγματικότητας. Ειδική παραγγελία από Καλιφόρνια, ταλαιπωρήθηκα αρκετά και φόρτωσα για τα καλά και την πιστωτική μου. Βέβαια το παιχνίδι δεν ήταν πραγματικά VR αλλά, ακόμα και έτσι, η διαφορά στην αληθοφάνεια με το κράνος ήταν εντυπωσιακή. Το ότι δεν έβλεπα γύρω μου δεν ήταν πρόβλημα. για τους υπόλοιπους χειρισμούς χρησιμοποιούσα το ποντίκι, οπότε το πληκτρολόγιο μού ήταν άχρηστο. Έτσι κι αλλιώς πετούσα αεροπλάνα του Β’ Παγκοσμίου, που δεν είχαν πολλά gadgets. Ωραία εποχή, πριν τα μαχητικά αρχίσουν να μοιάζουν με video games.
Το surround ηχητικό σύστημα συμπλήρωνε ιδανικά το σύνολο. Πολλές φορές ενώ πετούσα απορροφημένος, είχα αντιληφθεί βλάβες στον κινητήρα από το θόρυβο, προτού κοιτάξω τις ενδείξεις. Συνέβαιναν συχνά τέτοια, όταν πέταγες σε πλήρως ρεαλιστικές συνθήκες, όπως εγώ. Έπαιρνα ακόμα και μετεωρολογικό δελτίο, πριν απογειωθώ.
Θα έκανα αργότερα εξάσκηση. Τώρα ήθελα να μάθω τον αντίπαλό μου στον τελικό. Συνδέθηκα στο site του διαγωνισμού. Τα δεδομένα κατέβηκαν γρήγορα από τη DSL γραμμή.
Ήταν ο Αντισμήναρχος Corso, της USAF. Δεκαοχτώ καταρρίψεις. Δύο νίκες στα σημεία, η μία στον ημιτελικό. Πέταγε με Mustang.
Ο τελικός ήταν σε τρεις μέρες. Αποσυνδέθηκα, φόρεσα το κράνος και σε λίγο απογειωνόμουν για να συναντήσω ένα Mustang σε βαθμό δυσκολίας “VETERAN”.

Οι μέρες πέρασαν γρήγορα. Τα πρωινά δε συνέβαινε τίποτα, ως συνήθως, αλλά τα βράδια οι μάχες δίνονταν μέχρι τέλους στο συννεφιασμένο ουρανό της Γερμανίας και της κατεχόμενης Γαλλίας. Είχα μια προτίμηση για την Ευρώπη σε σχέση με τη βόρεια Αφρική ή το θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού και, μια που πετούσα Spitfire της RAF, συνήθως κυνηγούσα γερμανικά Me 109. Όχι τώρα, πάντως. Τώρα ο αντίπαλος φόραγε αμερικάνικα χρώματα. Παράδοξο, αλλά εδώ όλα επιτρέπονται.
Το Σάββατο ήμουν έτοιμος. Πετάγαμε βράδυ, ώρα Ελλάδας. Δεν είχα κάνει εξάσκηση όλη μέρα και ήμουν σφιγμένος και ξεκούραστος. Ενημερώθηκα για τον καιρό, φόρεσα το κράνος και έβαλα μπροστά. Πήρα άδεια, απογειώθηκα και γρήγορα διέκρινα μια κουκίδα στον ορίζοντα, που σε λίγο πήρε τη μορφή του Mustang που πετούσε ο Αντισμήναρχος Corso.
Διασταυρωθήκαμε εν μέσω ριπών, χωρίς αποτέλεσμα, και αμέσως αρχίσαμε ελιγμούς αναστροφής προσπαθώντας να πάρουμε το πλεονέκτημα. Κανείς μας δεν τα κατάφερε, οπότε διασταυρωθήκαμε ξανά. Τίποτα. Έστριψα δεξιά διατηρώντας το ύψος μου, ενώ ο Corso έκανε αριστερή στροφή με μικρή βύθιση. Ολοκλήρωσε πρώτος, και μέχρι να αντιληφθώ πού ήταν είχε ήδη αρχίσει να ανεβαίνει πυροβολώντας. Η εκτεθειμένη «κοιλιά» μου του πρόσφερε ωραίο στόχο και μπορούσα να τον φανταστώ να χαμογελάει. Δεν το διακινδύνευσα και έστριψα πάλι δεξιά. Είχε εκμεταλλευτεί τέλεια τον περιορισμό της ορατότητάς μου κάτω από την άτρακτο και τώρα είχε και το πλεονέκτημα. Δύσκολος αντίπαλος, αλλά τι περίμενα;
Τον δυσκόλεψα κι εγώ, σπάζοντας αμέσως σε αριστερή στροφή με άνοδο. Ήταν ήδη χαμηλότερα και δεν προσπάθησε να με ακολουθήσει. Άλλη μια σωστή αντίδραση. Απομακρυνθήκαμε και γυρίσαμε για να διασταυρωθούμε ακόμα μια φορά.
Όλη η μάχη πήγε έτσι. Τσέκαρα τα καύσιμά μου. Αυτή θα ήταν η τελευταία διασταύρωση. μετά θα έπρεπε να γυρίσουμε.
Ήμουν πιο τυχερός από αυτόν. Μια σφαίρα μου τον βρήκε στο φτερό. Δεν πρέπει να ήταν σοβαρή ζημιά, αλλά είχα πάρει πόντο. Δεν διακινδύνευσα μια ακόμα διασταύρωση, καθώς η τελευταία είχε έρθει έτσι ώστε τώρα κατευθυνόμουν προς τη βάση μου. Αν δοκίμαζα θα βρισκόμουν αντίθετα, οπότε θα έπρεπε να κάνω ακόμα μία, και το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμουν ήταν να μείνω από καύσιμα. Έφυγα λοιπόν, παρακολουθώντας από τον καθρέφτη μου τον Corso να κάνει το ίδιο.

(Συνεχίζεται..)